به گزارش رسانه آزنیک، در حاشیه سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان، محمد مسلمی، مجری و بازیگر شناخته‌شده حوزه کودک و نوجوان، درباره وضعیت جشنواره، تجربه حضور در فیلم سینمایی «شوتینگا» به کارگردانی آرش معیریان و چالش‌های تولید آثار کودک و نوجوان سخن گفت
مسلمی که علاوه بر بازیگری، در حوزه نویسندگی نیز فعالیت دارد، معتقد است یکی از مهم‌ترین مشکلات حوزه کودک، نبود نگاه تخصصی و حرفه‌ای به این عرصه است. او همچنین از راه‌اندازی یک رسانه تخصصی در حوزه کودک و نوجوان خبر داد.
آقای مسلمی، جشنواره تا اینجا چطور بوده است؟
من روز اول جشنواره آمدم و یک فیلم دیدم. دوست داشتم جشنواره کمی شور و حال بیشتری داشته باشد. البته شاید چون روز اول است، شرایط این‌طور بوده و امیدوارم در روزهای بعد اتفاق‌های خوبی بیفتد.
چند سال پیش هم در جشنواره حضور داشتیم و آن زمان برنامه‌های جانبی، جشن‌ها و اتفاقات مختلفی برگزار می‌شد و فضای جشنواره شور و حال بیشتری داشت. خود ما هم به‌عنوان هنرمندانی که در این رویداد حضور پیدا می‌کردیم، در برگزاری جشن‌ها و برنامه‌های جانبی مشارکت داشتیم. امیدوارم این اتفاق دوباره بیفتد و البته امیدوارم قضاوت من درباره جشنواره فقط بر اساس روز اول نباشد.
تجربه همکاری با آرش معیریان در فیلم «شوتینگا» چطور بود؟
من در این فیلم هم نویسنده بودم و هم بازی کردم. با آقای معیریان هم تجربه همکاری قبلی داشتم و ارادت خاصی به ایشان دارم. تجربه حضور در این کار از همه جهت فوق‌العاده بود.
«شوتینگا» یک کار فانتزی است که تماماً در استودیو ضبط شده و فکر می‌کنم مخاطبان آن را دوست داشته باشند. هم فضای قصه زیباست و هم بازی‌ها و فضای کلی فیلم می‌تواند برای مخاطب جذاب باشد. امیدوارم یکی از آثاری باشد که مخاطب از دیدنش در سینما رضایت داشته باشد، به‌خصوص با توجه به اینکه طی سال‌های گذشته در حوزه تولید آثار کودک و نوجوان کمی کم‌کارتر شده‌ایم.
این کم‌کاری شما در سال‌های اخیر دلیل خاصی داشته است؟
ما همکار نیستیم؛ اجازه کار نداریم! در تلویزیون هم دیگر آن استقبال سابق وجود ندارد. به همین دلیل به سمت کارهای سینمایی و شبکه نمایش خانگی رفته‌ایم، اما به‌زودی پرکارترین خواهیم شد.
دلیلش هم این است که خودم یک رسانه کودک و نوجوان راه‌اندازی کرده‌ام که به‌زودی از آن رونمایی می‌شود. این رسانه در واقع یک پایگاه خبری است و در کنار آن، پادکست و برنامه‌های مختلف هم خواهیم داشت. کارهای فنی آن در حال انجام است تا یک رسانه تخصصی برای کودک و نوجوان داشته باشیم که نامش «حامیم» یا «حامیم مدیا» است.
با توجه به سال‌ها فعالیت شما در حوزه کودک و نوجوان، پیشنهادتان به افرادی که امروز در این حوزه فعالیت می‌کنند چیست؟ چرا سینمای کودک همچنان تا این اندازه نادیده گرفته می‌شود؟
مشکل اصلی این است که ما بستر مناسبی برای کار کودک و تولید آثار کودک و نوجوان نداریم. قبلاً جاهای مختلفی برای بچه‌ها کار می‌کردیم، اما الان نگاه حرفه‌ای به کار کودک وجود ندارد و خیلی‌ها به سمت حوزه‌های دیگر رفته‌اند.
تولیدات تلویزیونی پایین آمده و کیفیت آثار نمایشی کودک هم دیگر مثل گذشته حرفه‌ای نیست. سینمای کودک هم در طول سال تعداد محدودی فیلم تولید می‌کند و بعد تمام می‌شود.
این حوزه تخصصی است و کسی که وارد آن می‌شود باید تخصص داشته باشد و بتواند با قدرت ادامه دهد. همان‌طور که یک پزشک، تخصص کودکان دارد، در حوزه هنر کودک هم باید متخصصان این حوزه حضور داشته باشند؛ از شاعر و نویسنده گرفته تا آهنگساز و کارگردان.
اما مهم‌ترین مشکل این است که حمایتی وجود ندارد. حتی در دانشگاه‌های ما هم این حوزه آن‌طور که باید جدی گرفته نمی‌شود؛ چه در زمینه تئاتر کودک و چه در حوزه تولید و اکران فیلم.
به نظر شما متولی اصلی حوزه کودک و نوجوان چه کسی باید باشد؟
مسئولان این حوزه باید افرادی باشند که کار کودک را بشناسند و تخصص داشته باشند. الان در بسیاری از بخش‌های مدیریتی، متأسفانه افرادی حضور دارند که تخصص این کار را ندارند.
خود من گاهی برای صحبت درباره حوزه کودک به جایی مراجعه می‌کنم و می‌بینم فردی که باید با او صحبت کنم، اساساً تخصصی در این حوزه ندارد. وقتی متخصص نباشد، طبیعی است که تصمیم‌گیری‌ها هم اشتباه می‌شود و نتیجه‌اش همین وضعی است که امروز می‌بینیم.
ما زمانی شبکه‌های تخصصی کودک داشتیم؛ شبکه‌هایی که به‌طور مشخص برای کودک و نوجوان فعالیت می‌کردند. اما امروز دیگر آن رقابت و تنوع گذشته را نداریم. شبکه‌هایی داریم که برای بچه‌ها انیمیشن پخش می‌کنند، اما آن فضای تخصصی و رقابتی گذشته وجود ندارد و در نتیجه انگیزه‌ای هم برای هنرمندان باقی نمی‌ماند.
بسیاری معتقدند نسل جدید کودکان، یعنی نسل Z، بسیار جلوتر از نسل‌های گذشته حرکت می‌کند و تولیدات ما نمی‌تواند با نیازها و سلیقه آنها همراه شود. مشکل کجاست؟ آیا هنرمندان قدیمی نمی‌توانند با این نسل ارتباط برقرار کنند؟
اتفاقاً اگر به هنرمندان فرصت و حمایت داده شود، می‌توانند بچه‌های نسل امروز را هم راضی نگه دارند.
من خودم «خاله سوسکه» را ساختم و بازیگران توانمندی مثل بهاره کیان‌افشار، حمید لولایی، الناز شاکردوست، لیلا اوتادی، امیرحسین رستمی و خیلی‌های دیگر در آن حضور داشتند و این اثر مورد توجه قرار گرفت.
اگر حمایت وجود داشته باشد، هنرمندان هم به‌روز می‌شوند، هم مطالعه می‌کنند و هم وقتی جلو می‌رویم و سلیقه بچه‌ها را می‌شناسیم، می‌توانیم متناسب با همان سلیقه فضاسازی کنیم و داستان بنویسیم.
مشکل این است که امروز اساساً نگاه حرفه‌ای به کار کودک وجود ندارد. من خودم به همین دلیل از بسیاری از فعالیت‌های این حوزه کنار کشیده‌ام.
در آستانه هفته ملی کودک هستیم. اگر بخواهید یک پیشنهاد به سیاست‌گذاران بدهید که توجه به کودک فقط محدود به چند روز در سال نباشد، چه می‌گویید؟
من همیشه درباره کسانی که برای بچه‌ها تصمیم می‌گیرند صحبت کرده‌ام و شاید به همین دلیل هم بارها مورد انتقاد قرار گرفته‌ام که چرا از صداوسیما، کانون پرورش فکری و دیگر نهادها انتقاد می‌کنم.
اما ما برای بچه‌های مملکتمان کار می‌کنیم؛ برای بچه‌های معصومی که به آموزش، تفریح و هیجان نیاز دارند. اتفاقی که باید بیفتد، نمی‌افتد، چون افراد متخصص در این حوزه‌ها حضور ندارند.
امیدوارم مسئولان این موضوع را جدی بگیرند. بچه‌ای که امروز در زاهدان، زابل، خرمشهر یا هر نقطه دیگری از کشور زندگی می‌کند و امکانات زیادی در اختیار ندارد، شاید تنها چیزی که بتواند حال خوبی برایش ایجاد کند، تلویزیون، فیلم، نمایش و محتوایی باشد که ما برای او تولید می‌کنیم.
اگر این موضوع را جدی بگیریم، کشورمان هم درست‌تر پیش می‌رود؛ چون آینده‌سازان مملکت ما همین بچه‌ها هستند.
ما داریم در حق بچه‌ها اجحاف می‌کنیم. مدیری که امروز روی یک صندلی نشسته، ممکن است فردا دیگر آنجا نباشد، اما باید از خودش بپرسد: «برای بچه‌های مردم چه کاری انجام دادم؟»
سرمایه‌های مملکت ما هنرمندان و ورزشکاران هستند. نویسنده، کارگردان و بازیگر سرمایه‌های فرهنگی این کشورند. ما نباید این سرمایه‌ها را به‌راحتی از دست بدهیم.
ما هنرمند داریم، نویسنده داریم، کارگردان و بازیگر داریم، اما تولید محتوای مناسب و مستمر برای مخاطب کودک و نوجوان نداریم.
مسئول عزیزی که امروز در این جایگاه هستی، فردا از خودت بپرس: برای این بچه‌ها چه کار کردم؟
پایان//
