به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، پیروز ارجمند در گفتوگو با رسانه «آزنیک» درباره شرایط امروز موسیقی کودک و نوجوان اظهار کرد: در دهههای ۶۰ و ۷۰ تولید موسیقی کودک به شکل جدیتری دنبال میشد، اما امروز دیگر آن حجم و کیفیت تولید وجود ندارد.
او نبود توجیه اقتصادی را یکی از مهمترین دلایل کاهش تولید دانست و گفت بسیاری از آهنگسازانی که در حوزه کودک فعالیت میکردند، به سمت موسیقی بزرگسال رفتهاند؛ چراکه بازار مناسبی برای عرضه و فروش آثار کودک وجود ندارد.
بازار موسیقی کودک در اختیار تولیدات کمکیفیت قرار گرفته است
این آهنگساز با اشاره به شرایط موجود در بازار موسیقی کودک افزود: در نبود بازار مناسب، بخش قابلتوجهی از این حوزه به فعالیتهای محدود در مهدکودکها خلاصه شده است؛ در حالی که موسیقی کودک نیازمند تولید حرفهای، آهنگسازی تخصصی و حضور جدی هنرمندان این عرصه است.
ارجمند همچنین درباره وضعیت کنسرتهای کودک گفت: امروز تقریباً آنچه از کنسرت موسیقی کودک باقی مانده، به کنسرتهای آموزشگاهی محدود شده است. آموزشگاههایی که کلاس موسیقی کودک دارند، برنامههایی به شکل کنسرت آموزشگاهی برگزار میکنند، اما دیگر شاهد کنسرتهای رسمی و جدی کودک نیستیم.
به گفته او، در گذشته ارکسترهای بزرگ کودک و نوجوان با حضور و هدایت هنرمندانی مانند نظر، کامکار و محقق شکل میگرفتند و برای اجرای رسمی تمرین و آماده میشدند، اما امروز چنین ساختارهایی تقریباً از بین رفتهاند.
توقف انتشار حرفهای آثار کودک
این فعال حوزه موسیقی کودک و نوجوان در ادامه با اشاره به وضعیت پخش آثار گفت: انتشار موسیقی کودک به شکل سیدی تقریباً متوقف شده و عمده فعالیت موجود به بازنشر محدود برخی آثار قدیمی اختصاص دارد.
او افزود: آثار جدیدی که تولید میشوند نیز عمدتاً در فضای مجازی و بدون توجیه اقتصادی مشخص و گاهی با کیفیت نامناسب منتشر میشوند. در حالی که تغییر شیوه مصرف محتوا، نیازمند ایجاد مدیا و پلتفرمهای جدید برای عرضه موسیقی کودک است.
ارجمند در همین زمینه عملکرد نهادهایی مانند کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، حوزه هنری، آموزش و پرورش و صداوسیما را نیز مورد انتقاد قرار داد و گفت این مجموعهها که اساساً بخشی از وظایف ذاتیشان تولید محتوای فرهنگی و هنری برای کودکان است، دیگر مانند گذشته تولیدات جدی و مستمری در این حوزه ندارند.
شهرداریها میتوانند از موسیقی کودک حمایت کنند
ارجمند یکی دیگر از راهکارهای احیای موسیقی کودک را حمایت از اجرای زنده دانست و گفت: باید امکان برگزاری کنسرتهای کودک در تالارهای رسمی فراهم شود و سالنها برای تمرین و اجرای گروهها در اختیار آنها قرار گیرد. همچنین باید برای آهنگسازان و هنرمندان این حوزه دستمزد در نظر گرفته شود.
او شهرداریها و بهویژه سازمان فرهنگی هنری شهرداری را یکی از ظرفیتهای مهم برای حمایت از موسیقی کودک عنوان کرد و افزود: بخش قابلتوجهی از تالارها و امکانات در اختیار شهرداریهاست و آنها میتوانند در این زمینه نقش مؤثری داشته باشند.
به گفته این آهنگساز، بخش خصوصی نیز بدون حمایت و ایجاد تسهیلات نمیتواند به شکل جدی وارد این حوزه شود.
«بلایی که سر سینمای کودک آمد، بر سر موسیقی کودک هم آمده است»
ارجمند در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به کاهش حمایتهای نهادی گفت: نبود حمایت، نظارت و انگیزه اقتصادی باعث شده اتفاقی که برای سینمای کودک افتاد، در موسیقی کودک نیز تکرار شود.
او آموزش و پرورش را نیز از جمله نهادهایی دانست که نقش آن در این حوزه بسیار کمرنگ شده است و گفت: آموزش و پرورش که زمانی منشأ بسیاری از حرکتهای فرهنگی و هنری بود، امروز حتی در زمینه سرودهای دانشآموزی نیز نمیتواند مانند گذشته نقش مؤثری ایفا کند.
مهاجرت فعالان موسیقی کودک به سمت تدریس
این آهنگساز درباره وضعیت معیشتی فعالان و پیشکسوتان موسیقی کودک نیز اظهار کرد: بسیاری از آهنگسازان و نوازندگان برای امرار معاش به تدریس روی آوردهاند.
به گفته او، نبود رسانه و مدیای مناسب برای عرضه آثار باعث شده بسیاری از هنرمندان این حوزه امکان فعالیت حرفهای و اقتصادی مستمر نداشته باشند.
ضرورت ایجاد پلتفرم تخصصی موسیقی کودک
ارجمند راهاندازی پلتفرمهای تخصصی یا استفاده از ظرفیت پلتفرمهای موجود را یکی از راهکارهای قابل اجرا برای خروج موسیقی کودک از وضعیت فعلی دانست.
او گفت پلتفرمهایی مانند فیلیمو، شیدا و نماوا میتوانند در این زمینه نقش داشته باشند و حتی میتوان یک پلتفرم تخصصی برای کودکان و نوجوانان و خانوادههای آنها ایجاد کرد.
صداوسیما و احیای الگوهای موفق گذشته
ارجمند در ادامه از کمرنگ شدن نقش صداوسیما در تولید موسیقی کودک انتقاد کرد و گفت: زمانی بخش قابلتوجهی از تولیدات موسیقی کودک از سوی صداوسیما تولید میشد، اما امروز چنین نقشی بسیار کمرنگ شده است.
او مجموعه «قاصدک» را یکی از نمونههای موفق تولید محتوای موسیقایی برای کودکان در سالهای گذشته دانست و افزود: این مجموعه که در سالهای ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ منتشر شد، شامل آثار کودک، داستان و حتی قطعاتی از موسیقی بزرگسال بود که برای کودکان مناسبسازی شده بودند.
به گفته ارجمند، چنین نمونههایی میتوانند الگویی برای تولید آثار جدید باشند؛ البته با استفاده از زبان، فناوری و رسانههای متناسب با شرایط امروز.
«مشکل فقط ساسی مانکن نیست؛ مشکل نبود موسیقی مناسب کودک است»
ارجمند در پاسخ به این پرسش که چرا کودکان امروز به سمت موسیقی نامناسب برای سن خود میروند، تأکید کرد: مسئله را نباید صرفاً به تولیدکنندگان موسیقی بزرگسال نسبت داد.
او گفت: «گناه شنیدن موسیقی نامناسب بزرگسال توسط کودکان این نیست که یک خواننده برنامه تولید میکند؛ مشکل اصلی نبود تولیدات مناسب کودک در صداوسیما، حوزه هنری، آموزش و پرورش، کانون و بخش خصوصی است.»
او تأکید کرد که اگر آثار باکیفیت و جذاب برای کودکان تولید و در دسترس آنها قرار گیرد، میتوان ذائقه موسیقایی نسل جدید را نیز تحت تأثیر قرار داد.
ارجمند در پایان هشدار داد: «متأسفانه ما شاهد یک مرگ تدریجی موسیقی خوب کودک در ایران هستیم.»
