به گزارش رسانه آزنیک، شهبازی متولد ۱۳۳۰ در تهران و دانشآموخته گرافیک از دانشکده هنرهای تزئینی بود. او فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۵۲ در زمینه طراحی گرافیک و تصویرسازی آغاز کرد و در سالهای فعالیتش با نشریات و ناشران مختلف همکاری داشت.
وی از چهرههای فعال انجمن تصویرگران ایران نیز بود و در نخستین و دومین دوره هیات مدیره این انجمن عضویت داشت و در دوره دوم ریاست هیاتمدیره را برعهده گرفت.
تالیف در کنار تصویرگری
شهبازی همچنین صاحب امتیاز و مدیر هنری نشر کودک و نوجوان «کتاب خروس» بود و در کنار تصویرگری، آثاری نیز در زمینه فرهنگ و هنر برای کودکان و نوجوانان تألیف کرده بود.
انجمن تصویرگران در آبان ۱۴۰۴ نشان همگام تصویرگری را به پاس بیش از دو دهه همراهی در برپایی و تقویت نهاد و حرفهی تصویرگری به این هنرمند اختصاص داده بود.
شهبازی در گفتوگویی با انجمن تصویرگران ایران در سال ۱۳۹۹، درباره نگاهش به تصویرگری و انتخاب شیوه هنری گفته بود که از ابتدا، محتوای متن، تکنیک و روش کار او را تعیین کرده است و تمایل چندانی به دنبالکردن یک سبک ثابت نداشته است.
او در پاسخ به این پرسش که تصویرگران جوان برای انتخاب سبک و شیوه کاری خود چه کنند، گفته بود: «با متن و مخاطبشان ارتباط جدی برقرار کنند و مناسبترین تکنیک را برای اثر بهکار بگیرند. این تکنیک نیست که معرف ماست، بلکه روش نگاه و تراوش منحصربهفرد ذهن هنرمند است که معرف اوست.»
شهبازی در بخش دیگری از این گفتوگو درباره مشکلات حرفهای تصویرگران نیز به نبود قرارداد در ابتدای کار، ضعف حمایت قانونی، نبود مدیر هنری میان ناشر و تصویرگر و برخی رقابتهای ناسالم اشاره کرده بود و این عوامل را از مشکلاتی دانسته بود که به حرفهایشدن تصویرگری در ایران آسیب زدهاند.
فریده شهبازی گفته بود که «هنرمند تا آخر عمرش راهی به جز ادامه دادن در مسیر هنریاش ندارد. توانایی و خلاقیت هنرمند تفاوت را در آثار هنری رقم میزند. این تکنیک نیست که معرف ماست، بلکه روش نگاه و تراوش منحصربهفرد ذهن هنرمند است که معرف اوست.
«آذر در زهره» نوشتهی سودابه فرضیپور و «مورچههای ندانم کار» اثر علیاشرف درویشیان از آثار متأخری هستند که این هنرمند تصویرگری آنها را برعهده داشت.
پایان//
