به گزارش رسانه آزنیک، در حالی که ۵۰ بیمار مبتلا به ایبی همراه خانوادههایشان از ساعت ۸ صبح در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج) پذیرش و درمان میشدند، مسئولان حوزه سلامت در نشستی دو ساعته راههای رفع موانع ساختاری این بیماران را بررسی کردند.
در چارچوب ۹۶ دوره خدمات رایگانی که با همت بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری به بیماران کمبرخوردار ارائه شده است، این برنامه نخستین دوره خدمات تخصصی دندانپزشکی ویژه ۵۰ بیمار پروانهای به شمار میرود.
پیوند میان اقدام درمانی و تصمیمسازی مدیریتی، ویژگی اصلی برنامه امروز بود. از یک سو دندانپزشکان و کادر درمان به معاینه، تشخیص و درمان بیماران پرداختند و از سوی دیگر، خانه ایبی مشکلاتی را که در سالهای همراهی با بیماران و خانوادهها مشاهده کرده است، در برابر مدیران وزارت بهداشت و دانشگاه قرار داد. نتیجه این گفتوگو، توافق برای تدوین تفاهمنامه همکاری میان خانه ایبی و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج) بود.
نشستی با حضور مدیران تصمیمگیر و مجریان درمان
نشست تخصصی از ساعت ۸ تا ۱۰ صبح در سالن جلسات مجموعه برگزار شد. حجتالاسلاموالمسلمین سید حمیدرضا هاشمی گلپایگانی، مؤسس و مدیرعامل خانه ایبی، دکتر امیررضا رکن، مشاور وزیر بهداشت در امور دندانپزشکی، دکتر رفیعی، رئیس بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج)، دکتر یزدانیان، رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه، و تعدادی دیگر از مسئولان وزارت بهداشت، دانشگاه و حوزه دندانپزشکی در این جلسه حضور داشتند.
ترکیب حاضران نشان میداد که مسئله دندانپزشکی بیماران ایبی ابعاد مختلف دارد. سیاستگذاری وزارت بهداشت، ظرفیت علمی و آموزشی دانشگاه، امکانات و تجربه بیمارستان دندانپزشکی، توان اجرایی دانشکده و شناخت میدانی خانه ایبی از وضعیت بیماران، هر کدام بخشی از راهحل را شکل میدهد. گرد هم آمدن این بخشها زمینه داد تا مسئولیتها و امکانهای همکاری به صورت واقعبینانهتر بررسی شود.
در این نشست، حاضران درباره دشواری دسترسی بیماران پروانهای به دندانپزشکان آشنا با بیماری، هزینههای درمان، حساسیتهای مربوط به پوست و مخاط، طولانی بودن برخی فرایندهای درمانی و ضرورت پیگیری پس از مراجعه بحث کردند. بر این نکته نیز تأکید شد که پاسخ مناسب به نیازهای بیماران خاص، تنها با برگزاری چند برنامه پراکنده به دست نمیآید و باید مسیر ارجاع و ادامه درمان تعریف شود.
مسئولان حاضر دیدگاهها و تجربههای خود را مطرح کردند و بر افزایش شناخت جامعه دندانپزشکی نسبت به بیماری ایبی و استفاده از ظرفیتهای دانشگاهی برای آموزش و درمان تأکید داشتند. نزدیکی محل جلسه به واحدهای درمانی این امکان را فراهم کرد که مسائل مطرحشده با واقعیت اجرای برنامه همان روز سنجیده شود و نیاز به هماهنگی دقیق میان پذیرش، ارزیابی، درمان، مددکاری و پیگیری روشنتر باشد.
خانه ایبی؛ انتقال صدای بیماران به میز تصمیمگیری
در بخش پایانی جلسه، مدیرعامل خانه ایبی به تفصیل درباره مشکلات بیماران پروانهای سخن گفت. هاشمی گلپایگانی با تکیه بر تجربه این مؤسسه در همراهی خانوادهها، توضیح داد که دسترسی به خدمات دندانپزشکی برای بیمار ایبی ممکن است با موانعی فراتر از هزینه همراه باشد؛ از یافتن پزشک آشنا با بیماری تا طی مسیرهای طولانی و نگرانی از آسیب پوست و بافتهای حساس در هنگام درمان.
او بر ضرورت تبدیل برنامه امروز به یک روند پایدار تأکید کرد و یادآور شد که معاینه اولیه برای بسیاری از بیماران تنها شروع درمان است. برخی افراد به چند مرحله درمان ترمیمی، تصویربرداری، مراقبت لثه، ارزیابیهای تکمیلی یا مراجعات دورهای نیاز دارند و اگر سازوکاری برای ادامه کار وجود نداشته باشد، بخشی از تلاش نخستین روز به نتیجه کامل نمیرسد.
خانه ایبی در شکلگیری این برنامه نقش محوری داشت. شناسایی بیماران، ارتباط با خانوادهها، ساماندهی حضور آنان، هماهنگی با دانشگاه و تیمهای درمانی و استقرار مددکاران برای همراهی بیماران، بخشی از فعالیتهایی بود که پیش از آغاز برنامه و در طول روز انجام شد. این مؤسسه همچنین مسائل و درخواستهای بیماران را در نشست مسئولان مطرح کرد تا تجربه زیسته خانوادهها در تصمیمهای بعدی دیده شود.
تاکید مدیرعامل خانه ایبی بر همکاری مشترک، از واقعیت پیچیده خدمات بیماران خاص ناشی میشود. سازمان مردمنهاد به تنهایی نمیتواند جایگزین زیرساخت دانشگاهی و درمانی شود و مرکز دانشگاهی نیز بدون شناسایی و ارتباط مستمر با بیماران، تصویر کاملی از نیازها و موانع اجتماعی آنان ندارد. همکاری امروز نمونهای از تکمیل ظرفیتها در کنار یکدیگر بود.
همزمانی درمانهای متنوع برای ۵۰ بیمار
در زمان برگزاری نشست، ۵۰ بیمار به همراه خانوادههای خود در مرکز دندانپزشکی دانشکده حضور داشتند. پذیرش از ساعت ۸ صبح آغاز شد و مددکاران خانه ایبی بیماران را در همه مراحل همراهی کردند. تشکیل و تکمیل پرونده، راهنمایی در بخشها، هماهنگی با تیم درمان و انتقال نیازهای بیمار از جمله مسئولیتهایی بود که برای منظم شدن فرایند انجام شد.
پس از معاینه اولیه، وضعیت هر بیمار به طور جداگانه بررسی و خدمت متناسب تعیین شد. ارزیابی سلامت دهان و دندان، بررسی پوسیدگی و درد، معاینه لثه و مخاط، ثبت یافتهها، انجام رادیوگرافی در موارد ضروری، ترمیم دندانهای قابل درمان، جرمگیری و پاکسازی، ارائه آموزش مراقبتی و تعیین نیاز به درمانهای تکمیلی، از جمله فعالیتهای همزمان واحدهای تخصصی بود.
این تنوع خدمات اهمیت برنامهریزی فردمحور را نشان میداد. بیماران پروانهای از نظر شدت بیماری، وضعیت دهان، تحمل درمان و سابقه مراقبت یکسان نیستند. بنابراین تیم درمان به جای ارائه یک بسته ثابت، برای هر فرد تصمیم جداگانه گرفت و در مواردی که تکمیل درمان در همان روز ممکن نبود، نیاز بعدی در پرونده مشخص شد تا در ادامه قابل پیگیری باشد.
شرایط بیماری ایبی، بهویژه شکنندگی پوست و آسیبپذیری احتمالی مخاط، رعایت ملاحظات ویژه را ضروری میکند. در برنامه امروز تلاش شد معاینه و درمان با احتیاط، توجه به وضعیت فرد و کمترین فشار غیرضروری انجام شود. آشنایی بیشتر تیمهای دانشگاهی با این نیازها میتواند در آینده دامنه مراکزی را که آمادگی پذیرش بیماران پروانهای دارند، افزایش دهد.
از اقدام یکروزه تا تفاهمنامه اجرایی
توافق پایانی نشست بر تدوین تفاهمنامهای میان خانه ایبی و دانشکده دندانپزشکی متمرکز بود. قرار است این سند، چارچوب ادامه همکاری برای رسیدگی به امور دندانپزشکی بیماران پروانهای را مشخص کند. پیگیری پرونده بیماران حاضر، برنامهریزی برای مراحل بعدی درمان، تعیین نحوه ارجاع بیماران دیگر و توسعه ارتباط علمی و درمانی از محورهایی است که در ادامه همکاری مورد توجه قرار خواهد گرفت.
اهمیت تفاهمنامه در ایجاد پیشبینیپذیری برای خانوادههاست. وقتی بیمار بداند از چه مسیری ارجاع میشود، چه نهادی هماهنگی را انجام میدهد و چگونه درمان بعدی را پیگیری میکند، احتمال رها شدن درمان کاهش مییابد. برای مرکز درمانی نیز داشتن فهرست و اطلاعات منظم بیماران، امکان تخصیص بهتر زمان و نیروی تخصصی را فراهم میکند.
این همکاری میتواند تجربه امروز را به یک مدل اجرایی تبدیل کند: خانه ایبی مسئول شناسایی، ارتباط و مددکاری بیماران باشد؛ دانشکده و بیمارستان ظرفیت تخصصی را سامان دهند؛ دانشگاه پشتیبانی علمی و مدیریتی ارائه کند؛ و وزارت بهداشت با نگاه سیاستی به توسعه مسیرهای مناسب برای بیماران خاص کمک کند. موفقیت چنین مدلی به استمرار ارتباط و تقسیم روشن وظایف وابسته است.
برنامه امروز همچنین ظرفیت آموزش و تولید تجربه تخصصی را برجسته کرد. مواجهه برنامهریزیشده اعضای هیئت علمی و دندانپزشکان با بیماران ایبی میتواند شناخت عملی درباره محدودیتها و روشهای مناسب درمان را افزایش دهد. این شناخت، در کنار پیگیری بالینی بیماران، امکان میدهد همکاری آینده فقط به ارائه خدمت محدود نماند و به توسعه دانش حرفهای نیز کمک کند.
قدردانی از بیمارستان شهید شکری و دیگر همکاران
خانه ایبی از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج)، دانشکده دندانپزشکی، بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری، مدیران، استادان، دندانپزشکان، کادر درمان و نیروهای اجرایی که در اجرای برنامه نقش داشتند، تشکر کرد. همراهی بیمارستان شهید شکری در کنار ظرفیت دانشکده و دانشگاه، بخش مهمی از پشتیبانی تخصصی و مدیریتی این برنامه بود.
قدردانی از بیمارستان شهید شکری صرفاً یک تشکر تشریفاتی نیست؛ حضور مدیریت مجموعه درمانی در نشست و مشارکت در روند همکاری، نشاندهنده اهمیت پیوند میان تصمیم مدیریتی و اجرای بالینی است. خانه ایبی همچنین از تیمهایی که در روز جمعه برای پذیرش و درمان بیماران حاضر شدند و با دقت به نیازهای آنان پاسخ دادند، قدردانی کرد.
از خانوادههای بیماران نیز که با وجود دشواری سفر و مراقبت، در برنامه شرکت کردند تشکر شد. اطلاعات و بازخورد آنان برای طراحی مراحل بعدی ضروری است. هر مسیر پایدار باید بر اساس تجربه واقعی بیمار شکل بگیرد و مددکاران خانه ایبی میتوانند این تجربهها را به زبان برنامهریزی و پیگیری تبدیل کنند.
نشانهای از امکان همکاری مؤثر
بیماری ایبی نیازهای درمانی و حمایتی متعددی ایجاد میکند و سلامت دهان و دندان یکی از حوزههایی است که میتواند بر تغذیه، درد و کیفیت زندگی بیمار اثر بگذارد. فراهم شدن دسترسی به مراقبت مناسب، بهخصوص برای خانوادههایی که در شهرهای دور از مراکز تخصصی زندگی میکنند، نیازمند برنامهریزی فراتر از یک مراجعه معمولی است.
خانه ایبی با پیگیری این برنامه تلاش کرد یک مطالبه مشخص بیماران را به همکاری قابل اجرا تبدیل کند. مشارکت وزارت بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله (عج)، دانشکده دندانپزشکی و بیمارستان شهید شکری نیز نشان داد که ظرفیتهای رسمی نظام سلامت میتواند در کنار شناخت و شبکه اجتماعی یک مؤسسه حمایتی، پاسخ هدفمندتری ایجاد کند.
اکنون معیار اصلی موفقیت، ادامه مسیر پس از پایان برنامه است. پیگیری درمان ۵۰ بیمار حاضر، نهایی شدن تفاهمنامه و ایجاد امکان مراجعه برای بیماران دیگر، سه گام مهمی است که میتواند دستاورد روز ۳۰ مرداد را تثبیت کند. خانه ایبی اعلام کرده است که برای هماهنگی، شناسایی بیماران و همراهی مددکاری در مراحل بعدی آماده ادامه همکاری است.
برنامه امروز تصویری روشن از یک اصل مهم ارائه داد: در مسائل پیچیده بیماران خاص، هیچ نهاد واحدی به تنهایی پاسخ کامل در اختیار ندارد. تلاش خانه ایبی برای گردهم آوردن بیماران و تصمیمگیران، همراه با همکاری نهادهای درمانی و دانشگاهی، راهی عملی برای حرکت از همدلی به اقدام و از اقدام مقطعی به خدمت پایدار پیش روی مجموعههای مسئول قرار داده است.
انتهای پیام
