به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، بلوریان درگفتوگو اختصاصی با خبرنگار آزنیک با تاکید بر اینکه تجاوز صرفا به معنای رابطه جنسی کامل نیست، گفت: تجاوز زمانی اتفاق میافتد که رضایت فرد نادیده گرفته شود و«نه» گفتن قربانی از سوی متجاوز به رسمیت شناخته نشود. هر عملی با ماهیت جنسی که بدون رضایت فرد انجام شود، مصداق تجاوز است.
وی با اشاره به آسیبپذیری بیشتر کودکان و نوجوانان افزود: کودکان و نوجوانان نسبت به بزرگسالان شناخت کمتری از حد و مرزهای شخصی و حریم خصوصی خود دارند. به همین دلیل یکی از مهمترین وظایف والدین، آموزش حقوق کودک و آگاه کردن او از حق مالکیت بر بدنش است. کودک باید بداند بدنش متعلق به خودش است و هیچکس بدون اجازه او حق نگاه کردن یا لمس کردن آن را ندارد.
این کارشناس ارشد روانشناسی با بیان اینکه متجاوزان معمولا کودکان آسیبپذیر را هدف قرار میدهند، اظهار کرد: افراد متجاوز اغلب به دنبال کودکانی هستند که نقطه امنی در زندگی خود ندارند. کودک ابتدا به احساس امنیت درونی نیاز دارد و این امنیت در درجه نخست باید از سوی پدر و مادر و محیط خانواده فراهم شود. زمانی که خانواده فضایی امن و گفتوگومحور ایجاد کند، احتمال اینکه کودک در صورت مواجهه با هرگونه آزار موضوع را مطرح کند، بسیار بیشتر خواهد بود.
وی درباره سکوت بسیاری از کودکان پس از تجربه تجاوز نیز گفت: در جامعه ما به دلیل فراهم نبودن بستر امن برای صحبت درباره این موضوع، بسیاری از کودکان هرگز آنچه را بر آنها گذشته بازگو نمیکنند و این تجربه مانند زخمی عمیق بر روان آنها باقی میماند. احساس شرمی که در جریان تجاوز به کودک القا میشود، یکی از مهمترین دلایل سکوت اوست. از سوی دیگر، تجاوز نوعی روانزخم یا تروما است و تروماها در اغلب موارد با سکوت همراه هستند.
بلوریان با اشاره به نشانههای احتمالی سوءاستفاده جنسی از کودکان گفت: کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته، معمولا از وضعیت طبیعی رفتاری خود خارج میشود. تغییرات محسوس در رفتار، خلقوخو یا روابط اجتماعی کودک میتواند نشانهای باشد که والدین باید آن را جدی بگیرند و در صورت لزوم از متخصص کمک بگیرند.
وی بهترین راه پیشگیری را آموزش جنسی صحیح دانست و افزود: آموزش جنسی باید از دو تا سه سالگی آغاز شود. در این سن آموزش تنها به شناخت بدن، آگاهی از مالکیت بر بدن و احترام به حریم شخصی محدود میشود. کودک باید بداند هیچکس بدون اجازه او حق لمس کردن یا نگاه کردن به بخشهای خصوصی بدنش را ندارد.
بلوریان ادامه داد: در چهار تا پنج سالگی نیز کودک باید مانند سایر اعضای بدن، با اندام جنسی خود و نام صحیح آن آشنا شود. خانوادهها نباید از واژههای ساختگی یا نامهای دیگر برای اندام جنسی استفاده کنند، زیرا استفاده از واژههای صحیح به کودک کمک میکند در صورت بروز هرگونه مشکل، موضوع را دقیق و بدون ابهام بیان کند.
این کارشناس ارشد روانشناسی با تاکید بر نقش خانواده در آموزش کودکان اظهار کرد: اگر آموزش جنسی از سنین پایین و به شکل صحیح ارائه شود، در آینده با نسلی روبهرو خواهیم بود که از حقوق خود آگاه است، توانایی دفاع از خود را دارد و احساساتش را بهتر میشناسد و بیان میکند. رسانهها نیز در افزایش این آگاهی عمومی نقش بسیار مهمی دارند.»
وی با اشاره به کاهش سن دسترسی کودکان به اینترنت گفت: امروز اگر والدین درباره مسائل جنسی سکوت کنند و آموزش صحیح را به فرزندان خود ندهند، اینترنت این آموزش را به شکلی نادرست و گاه آسیبزا به آنها خواهد داد. بنابراین خانواده باید نخستین مرجع آموزش کودک باشد.
بلوریان در ادامه به یکی از باورهای نادرست درباره قربانیان تجاوز اشاره کرد و گفت: برخلاف تصور رایج، گاهی پسران بیش از دختران در معرض سوءاستفاده جنسی قرار میگیرند. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال پدوفیلی کودکان پسر را هدف قرار میدهند و از سوی دیگر، پسران معمولا به دلیل احساس شرم بیشتر، کمتر درباره این تجربه صحبت میکنند.
او در پایان تاکید کرد: آموزش جنسی به کودک به هیچ عنوان آموزش رابطه جنسی نیست، بلکه مجموعهای از مهارتهای ضروری برای حفظ امنیت کودک است؛ مهارتهایی مانند شناخت بدن، تعیین حد و مرز، توانایی «نه» گفتن و کمک خواستن. اگر این آموزشها بهدرستی و در زمان مناسب ارائه شوند، میتوان گام مهمی در پیشگیری از سوءاستفاده جنسی از کودکان برداشت.
پایان//
