به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، بسیاری از والدین با این سوال مواجهاند که آیا فرزندشان صرفاً بیدقت است یا با چالشی عمیقتر دست و پنجه نرم میکند. برای روشنتر شدن این موضوع، مریم داوودی، روانشناس حوزه نوجوان میگوید.
تفاوتهای بنیادین در ریشه مشکلات
داوودی با اشاره به شباهت ظاهری علائم ADHD و اضطراب میگوید: «نکته کلیدی اینجاست که در ADHD، مشکل اصلی در توانایی ذاتی مغز برای حفظ توجه و سازماندهی است که ریشههایی در دوران کودکی دارد و در اکثر موقعیتها ثابت است؛ اما در اضطراب، نقص در تمرکز، پیامدِ مستقیمِ نگرانیهای ذهنی و افکار مزاحم است.»
این روانشناس تفاوتهای این دو وضعیت را اینگونه دستهبندی میکند:
منشأ حواسپرتی: در ADHD، هر محرک بیرونی یا فکر درونی میتواند باعث حواسپرتی شود، در حالی که در اضطراب، ذهن نوجوان عمدتاً توسط ترسها و نگرانیهای مرتبط با آینده یا قضاوت دیگران اشغال شده است.
ثبات علائم: علائم ADHD معمولاً از کودکی وجود داشتهاند، اما اضطراب ممکن است در دوران نوجوانی و در موقعیتهای استرسزا مانند ایام امتحانات یا تعاملات اجتماعی بروز یا شدت پیدا کند.
رویکرد به کارها:خانم داوودی میافزاید: «نوجوان مضطرب ممکن است به دلیل کمالگرایی و ترس از شکست، در انجام کارها کند باشد، اما نوجوان مبتلا به ADHD به دلیل بینظمی و مشکل در سازماندهی، معمولاً کارها را ناتمام رها میکند یا عجولانه انجام میدهد.»
همپوشانی خطرناک: وقتی هر دو حضور دارند
مریم داوودی در مورد یک واقعیت نگرانکننده هشدار میدهد: «نباید فراموش کرد که بسیاری از نوجوانان ممکن است همزمان به هر دو عارضه دچار باشند. در واقع، حدود نیمی از مبتلایان به ADHD با اختلالات اضطرابی نیز دستبهگریبان هستند. در چنین مواردی، علائم هر دو بیماری یکدیگر را تشدید کرده و تشخیص و درمان را پیچیدهتر میکنند.»
توصیهای به والدین و مربیان
این روانشناس در پایان تأکید میکند: «رفتارهایی مانند گوشهگیری، بیقراری، تپش قلب در شرایط استرسزا، یا ناتوانی در اولویتبندی تکالیف، نیاز به مشاهده دقیق دارند. با توجه به همپوشانی بالای این علائم، از هرگونه تشخیص خودسرانه بپرهیزید. تشخیص دقیق و تدوین مسیر درمانی مناسب، تنها با ارزیابی حرفهای توسط روانشناس یا روانپزشک کودک و نوجوان امکانپذیر است. درک درست این تفاوتها، کلید طلایی حمایت ما از رشد و شکوفایی نوجوانانمان است.»
نکته: در صورت مشاهده مداوم این علائم، حتماً جهت بررسی دقیق به متخصص سلامت روان مراجعه کنید.
پایان//
