رستاک شاهولی/ به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، براساس ساختار رسمی وزارت آموزشوپرورش، مأموریت این نهاد تنها انتقال دانش نیست، بلکه تربیت نسلی برخوردار از مهارتهای اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی، هنری و جسمی نیز از اهداف اصلی آن به شمار میرود. با این حال، مشاهدات میدانی و گلایههای برخی دانشآموزان و خانوادهها نشان میدهد که در بسیاری از مدارس، فعالیتهای پرورشی، هنری و ورزشی در مقایسه با آموزش دروس نظری، سهم کمتری پیدا کردهاند.
در گفتوگویی با «درسا»، دانشآموز کلاس سوم ابتدایی، از او درباره روزهای مدرسه پرسیدم. پاسخ او ساده اما قابل تامل بود: ما نه کلاس ورزش داریم و نه هنر؛ فقط درس، درس، درس.
البته این گفته را نمیتوان به همه مدارس کشور تعمیم داد، اما میتواند نشانهای از دغدغهای باشد که نیازمند بررسی دقیقتر است. بر اساس آمارهای رسمی، بیش از ۱۶ میلیون دانشآموز در مدارس کشور تحصیل میکنند. اگر حتی بخشی از این جمعیت احساس کند که مدرسه تنها به محلی برای آموزش دروس و آمادگی آزمونها تبدیل شده است، لازم است سیاستگذاران آموزشی نسبت به این موضوع حساسیت بیشتری نشان دهند.
کارشناسان تعلیم و تربیت بارها تاکید کردهاند که فعالیتهای ورزشی، هنری و فرهنگی نه یک برنامه جانبی، بلکه بخشی از فرآیند یادگیری و رشد شخصیت دانشآموزان هستند. پژوهشهای متعدد نیز نشان دادهاند که مشارکت در فعالیتهای هنری و ورزشی میتواند به افزایش انگیزه تحصیلی، تقویت سلامت روان، رشد مهارتهای ارتباطی و کاهش آسیبهای اجتماعی کمک کند.
از این رو، انتظار میرود مسئولان وزارت آموزشوپرورش و بهویژه سخنگوی این وزارتخانه، به چند پرسش مشخص پاسخ دهند: چه میزان از ساعات آموزشی مدارس به فعالیتهای پرورشی، هنری و ورزشی اختصاص دارد؟ چه شاخصهایی برای سنجش موفقیت در حوزه پرورش تعریف شده است؟ و آیا ارزیابی مستقلی از وضعیت نشاط، مهارتهای اجتماعی و رشد فرهنگی دانشآموزان در مدارس کشور انجام میشود؟
آموزش بدون تردید ضروری است؛ اما جامعه فردا تنها با محفوظات درسی ساخته نمیشود. شاید زمان آن رسیده باشد که در کنار آمار قبولیها و نتایج آموزشی، درباره وضعیت «پرورش» نیز با همان جدیت و شفافیت سخن گفته شود.
پایان//
