به گزارش رسانه آزنیک، شادی شاهعلی، کارگردان این نمایشنامهخوانی، در گفتوگو با آزنیک از اجرای دوباره اثری خبر داد که نخستینبار سال ۱۳۹۵ در سالن باران روی صحنه رفته بود و اینبار با حضور گروهی متفاوت از بازیگران و با هدف حمایت از انجمن اتیسم ایران اجرا خواهد شد.
شاهعلی درباره شکلگیری این پروژه گفت: «این نمایشنامهخوانی را حدود ۱۰ سال پیش، در سال ۱۳۹۵، با گروه دیگری در سالن باران اجرا کردیم و آن زمان با استقبال خوبی مواجه شد. حالا تصمیم گرفتیم همان تجربه را دوباره تکرار کنیم، با این تفاوت که ترکیب بازیگران تغییر کرده و کارگردانی اثر را خودم بر عهده دارم. تمام عواید این اجرا نیز به انجمن اوتیسم ایران اختصاص پیدا میکند.»
او درباره انتخاب انجمن اتیسم ایران به عنوان مقصد عواید این اجرا توضیح داد: «ما اساساً نمایشنامهخوانی را با همکاری انجمن اوتیسم و در زمانی آغاز کردیم که انجمن سالهای کوتاهی بود، تأسیس شده بود و اتیسم هنوز برای بسیاری از مردم ناشناخته بود. به نظرم لازم است هر چند وقت یکبار دوباره درباره اختلالات و شرایطی که برای بخش بزرگی از جامعه ناشناخته است، اطلاعرسانی و آگاهیرسانی کنیم.»
این کارگردان ادامه داد: «افراد طیف اتیسم و به طور کلی افرادی که نیازهای ویژه و نیاز به توجه بیشتری دارند، در شرایط اجتماعی و اقتصادی امروز با چالشهای مختلفی مواجهاند. دوست داشتم با برگزاری دوباره این نمایشنامهخوانی، تلنگری به مخاطبان بزنم که اتیسم همچنان وجود دارد و نیازمند توجه است. چه بهتر که این آگاهیرسانی از طریق یک اثر نمایشی و در قالب یک فعالیت هنری انجام شود.»
شاهعلی همچنین با اشاره به سابقه همکاری خود با انجمن اتیسم ایران گفت: «از سال ۱۳۹۵ تا امروز، فکر میکنم سه بار نمایشنامهخوانی با نامهای «به مناسبت ورود اشکان»، «میگی منو ببخشه» و «سمفونی درون بطری» با هدف حمایت از انجمن برگزار کردهام و این اجرا چهارمین تجربه من در این زمینه خواهد بود.»
او درباره فعالیتهای حرفهای خود در سالهای اخیر نیز گفت که شرایط اقتصادی و افزایش هزینههای تولید در حوزه تئاتر و سینما باعث شده است در کنار فعالیتهای هنری، مسیر دیگری را نیز دنبال کند. به گفته او، تجربه سالها فعالیت کارمندی در مؤسسات خیریه و مجموعههای مختلف، برگزاری رویداد و همکاری با کسبوکارها، در نهایت به راهاندازی یک کانسپتاستور و ورود جدیتر به حوزه برگزاری ایونتها منجر شده است.
شاهعلی افزود: «حدود دو سال است که کانسپتاستور خودم را راهاندازی کردهام و در این مدت نزدیک به ۲۰ ایونت برگزار کردهام. نمایشنامهخوانی هم برای من به نوعی یک ایونت است؛ رویدادی که در یک روز و با هدف مشخص برگزار میشود.»
او در پایان با اشاره به شرایط اقتصادی و هزینههای تولید تئاتر گفت: «در شرایط فعلی، تولید یک اجرای کامل تئاتر هم از نظر زمان و هم از نظر هزینه بسیار دشوار است. به همین دلیل نمایشنامهخوانی را انتخاب میکنیم که در مقایسه با یک اجرای کامل، نیاز به زمان و هزینه کمتری دارد و میتواند در قالب یک رویداد کوتاه، هم یک فعالیت هنری باشد و هم هدفی اجتماعی و خیرخواهانه را دنبال کند.»
پایان//
