به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، مریم بوبانی در گفتوگو اختصاصی با خبرنگار آزنیک درباره نقش سینما در بازتاب خشونت خانگی و خشونت علیه کودکان اظهار کرد: در تمام دنیا، چه در سینما و چه در تئاتر، آثار متعددی به موضوعاتی مانند خشونت خانگی و کودکآزاری پرداختهاند، اما از نظر من آنچه امروز بیش از خودِ خشونت باید مورد توجه قرار گیرد، ضعف قوانین و ناکافی بودن مجازاتهایی است که برای چنین جرایمی در نظر گرفته شده است. وقتی عنصر بازدارندگی در قانون ضعیف باشد، وقوع این فجایع نیز ادامه خواهد داشت.
وی با اشاره به پرونده قتل رومینا اشرفی افزود: همه به یاد داریم که پدر رومینا پیش از ارتکاب قتل، درباره میزان مجازات قانونی خود تحقیق کرده بود و سپس دست به آن جنایت زد. این نشان میدهد که بازدارندگی قوانین در برخی موارد کافی نیست و این مسئله باید بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
این بازیگر سینما و تئاتر درباره تجربههای هنری خود نیز گفت: هر زمان پیشنهاد بازی در اثری با موضوع خشونت خانگی یا خشونت علیه کودکان به من شده، آن را پذیرفتهام؛ حتی در مواردی بدون دریافت دستمزد. زیرا احساس میکنم پرداختن به این موضوعات یک مسئولیت اجتماعی است و بازتاب آنها میتواند جامعه را نسبت به این آسیبها حساستر کند.
بوبانی در ادامه به فیلم «انار» اشاره کرد و گفت: این فیلم روایت دختری است که از مشاجرههای مداوم پدر و مادرش به ستوه آمده و برای پایان دادن به این وضعیت، تصمیم میگیرد به پدرش قرص مرگ موش بخوراند. این نمونه نشان میدهد که خشونت خانوادگی چگونه میتواند بر روان کودکان اثر بگذارد و آنان را به تصمیمهای فاجعهبار سوق دهد.
او با اشاره به پرونده اخیر دو دختر سنندجی گفت: متأسفانه در جامعه ما اتفاقات تلخی مانند ماجرای این دو دختر، برای چند روز به تیتر نخست رسانهها تبدیل میشود، اما خیلی زود به فراموشی سپرده میشود؛ در حالی که چنین پروندههایی نباید پس از فروکش کردن موج خبری، از یاد بروند.
این بازیگر با انتقاد از عملکرد بخشی از رسانهها افزود: رسانهها نباید در چنین موضوعاتی تنها به دنبال افزایش مخاطب باشند. وظیفه رسانه، پیگیری مستمر پروندهها تا رسیدن به نتیجه نهایی است. فراموش شدن این جنایتها، در حقیقت ظلمی مضاعف به کودکان و زنان قربانی خشونت خانگی است.
بوبانی همچنین درباره مسئولیت فیلمسازان در پرداختن به این موضوعات اظهار کرد: امروز سینما کارکردی دوگانه دارد. فیلمسازان و کارگردانان باید با دقت و حساسیت بسیار به موضوع خشونت بپردازند، زیرا ممکن است اثری با نیت آگاهیبخشی ساخته شود، اما ناخواسته شیوههای جدیدی از خشونت را به افراد مستعد آموزش دهد.
وی در پایان گفتوگو با اشاره به برخی آثار شاخص سینمای ایران خاطر نشان کرد: فیلمهایی مانند «خانه پدری» نشان دادهاند که سینمای ایران ظرفیت پرداختن جدی به آسیبهای اجتماعی را دارد، اما به اعتقاد من امروز دیگر از مرحله صرفِ بازتاب معضلات اجتماعی عبور کردهایم و زمان آن رسیده است که سینما، در کنار طرح مسئله، به جستوجوی راهحل و تقویت مطالبهگری اجتماعی نیز بپردازد.
پایان//
