به گزارش پایگاه تحلیلی خبری آزنیک، در سالهای اخیر با گسترش آپارتماننشینی و افزایش تراکم جمعیت در کلانشهرها تفریحهایی چون بازی در حیاط و کوچههای محله برای کودکان، به تماشای تلویزیون وبازیهای رایانهای تبدیل شده است. با پیشرفت نوآوری و تکنولوژی، گوشیهای لمسی و پس از آن اینترنت به یکی از نیازهای غالب سرگرمی کودکان آپارتمان نشین بدل شد. اما موضوع به همینجا ختم نمیشود. پس از شیوع و همهگیری ویروس کرونا در سال 1398 اینترنت نه تنها بهعنوان سرگرمی بلکه به یکی از حیاتی ترین امکانات رفاهی جامعهعام مخصوصا کودکان، نوجوانان و سالمندان تبدیل شد. پس از مجازی شدن مدارس یکی از مهمترین قسمتهای زندگی دانشآموزان که تحصیلات پایه است به اینترنت گره خورد و دانشآموزان از پایه اول تا دوازدهم پنج روز در هفته از صبح تا ظهر خود را در بسترهایی چون واتساپ، شاد و اسکایروم به سر میبردند. پس از اتمام دوران همه گیری کرونا دیگر ما در ایران چیزی به نام تعطیلی مدارس بهعلت بارش برف یا آلودگی هوا نداشتیم چرا که کلاس ها در چنین شرایطی به صورت مجازی و در بستر پلتفرم ها برگزار میشد. دانش آموزان میتوانستند به صورت آزادانه در فضای مجازی و به کمک اینترنت آزاد به رفرنس های معتبر دسترسی داشته باشند و ازآموزش خود حداکثر استفاده را ببرند اما با این حال هیچگاه آموزش مجازی نتوانست خلاهای یادگیری را در ذهن کودکان و نوجوانان پر کند و موازی با آموزش حضوری پیش برود.
امروزه شرایط بسیار متفاوتتر از گذشته است. زندگی زیر سایه جنگ، مجازی شدن کلاسهای درس و قطع کامل اینترنت بینالملل چالشهای جدید و بسیار سختی را برای دانشآموزان و خانوادههای آنها به وجود آورده است.
اکثر کلاس های درس در بستر اپلیکیشن شاد برگزار میشوند که با خطاها و چالشهای بسیاری مواجه است. اکثر دانشآموزان نمیتوانند به راحتی به عکسها و ویدیوهای آموزشی دسترسی داشته باشند و این روند فرسایشی، مدرسه را به اجباری برای اعلام حضور در تخت خواب و سپس خواب برای بسیاری از دانشآموزان تبدیل کرده است.
اینترنت طبقاتی نیز یکی از موضوعاتیاست که به گسترش این موضوع دامن میزند. امروزه اینترنت پرو در خدمت کارمندان دولت و افرادی که تایین صلاحیت شدهاند با قیمتی چند برابر عرضه میشود. اما دانشآموزان که اینترنت آزاد یکی از عناوین مهم پیشرفت و علم آموزی در عصر تکنولوژی برای آنها بهحساب میآید از چنین اینترنت طبقاتی نیز محروم هستند و همین موضوع میتواند روی انگیزی این کودکان برای یادگیری و علمآموزی تاثیر منفی بگذارد.
آیا زمان آن نرسیده است که مسئولان آموزش و پرورش و مدیریت بحران کشور تصمیمی اساسی برای نسل آینده کشور اتخاذ کنند؟
پایان//
