به گزارش رسانه آزنیک، دانیال جعفری، بازیگر سینما، در گفت‌وگو با آزنیک اشاره به چگونگی ورودش به دنیای بازیگری، اهمیت حمایت خانواده در مسیر رشد هنری، تجربه همکاری با کارگردانان و ضرورت حفظ فروتنی پس از کسب موفقیت، تأکید کرد که بازیگری فراتر از اجرای دیالوگ‌هاست و به معنای زندگی کردن با نقش و باورپذیر کردن شخصیت برای مخاطب است.
از تماشای فیلم‌های طنز تا ورود به دنیای بازیگری
دانیال جعفری با اشاره به آغاز علاقه‌مندی خود به بازیگری در هشت‌سالگی گفت که در ابتدا هیچ تصوری از ورود به دنیای سینما نداشته و صرفاً از تماشای فیلم‌ها لذت می‌برده است.
او در این‌باره توضیح داد: «وقتی هشت سالم بود، اصلاً به دنیای سینما و بازیگری فکر نمی‌کردم. من و برادرم فیلم‌های طنز را تماشا می‌کردیم و از آن‌ها لذت می‌بردیم. گاهی خودمان را جای شخصیت‌های فیلم می‌گذاشتیم و دیالوگ‌های آن‌ها را می‌گفتیم، اما این کار را نه از نگاه یک بازیگر، بلکه صرفاً به‌عنوان مخاطبانی که از فیلم لذت می‌برند، انجام می‌دادیم.»
به گفته جعفری، مادرش با مشاهده این رفتارها متوجه علاقه و استعداد احتمالی او و برادرش در زمینه بازیگری شد و پیشنهاد داد که برای شناخت بهتر این مسیر، با متخصصان مشورت کنند.
او افزود که پس از جست‌وجوی مادرش برای یافتن یک آموزشگاه بازیگری، برای نخستین بار با این حرفه آشنا شد و خیلی زود، پیش از آنکه دوره‌های آموزشی‌اش به پایان برسد، وارد فضای حرفه‌ای سینما شد.
تحصیل در رشته تجربی در کنار فعالیت هنری
جعفری درباره ادامه تحصیل خود در رشته تجربی گفت که تصمیم گرفته است در کنار بازیگری، مسیر تحصیلی‌اش را نیز دنبال کند. او با اشاره به علاقه‌اش به پزشکی و جراحی، تأکید کرد که فعالیت در عرصه هنر نباید مانع پیگیری سایر علایق و اهداف فردی شود.
این بازیگر با بیان اینکه بخش قابل‌توجهی از آموزش بازیگری خود را خارج از محیط مدرسه و دانشگاه و از طریق آکادمی‌های آموزشی و تجربه عملی کسب کرده است، اظهار کرد که در طول این سال‌ها تجربه‌های ارزشمندی به دست آورده است.
جعفری همچنین از دریافت دو مدرک از آکادمی آکسفورد انگلستان در زمینه‌های زبان بدن (Body Language) و بیان و ابراز احساسات (Expression) خبر داد.
او با اشاره به ماهیت متغیر فعالیت در سینما گفت که میزان فعالیت حرفه‌ای یک بازیگر ممکن است در دوره‌های مختلف زندگی تغییر کند؛ ازاین‌رو، داشتن اهداف و علایق دیگر در کنار بازیگری می‌تواند اهمیت داشته باشد.
بازیگری؛ هنر زندگی کردن با نقش
جعفری در بخش دیگری از این گفت‌وگو، درباره تفاوت بازیگری با نویسندگی و کارگردانی و چالش‌های این حرفه سخن گفت.
او معتقد است یکی از مهم‌ترین دشواری‌های بازیگری، توانایی قرار گرفتن در موقعیت شخصیت‌هایی است که ممکن است هیچ شباهتی به شخصیت واقعی بازیگر نداشته باشند.
وی در این‌باره توضیح داد: «ما در زندگی روزمره معمولاً با شخصیت خودمان زندگی می‌کنیم، اما یک بازیگر باید بتواند خودش را جای آدم‌های مختلف بگذارد؛ از یک خیاط و جراح گرفته تا یک قناد یا پلیس. او باید بتواند به شخصیت دیگری تبدیل شود و احساسات و رفتارهای آن فرد را به شکلی باورپذیر به مخاطب منتقل کند.»
جعفری با اشاره به مفهوم متد اکتینگ (Method Acting) بیان کرد که بازیگری صرفاً به حفظ کردن و اجرای دیالوگ‌ها محدود نمی‌شود، بلکه بخش اصلی آن، زندگی کردن با نقش است؛ به‌گونه‌ای که مخاطب بتواند شخصیت را باور کند و با احساسات او همراه شود.
به گفته این بازیگر، خنده، گریه، شادی، ناراحتی و خشم شخصیت باید به شکلی به مخاطب منتقل شود که او بتواند با جهان درونی نقش ارتباط برقرار کند.
وی همچنین به مفهوم «اگر جادویی» در بازیگری اشاره کرد؛ مفهومی که بازیگر را به این پرسش می‌رساند که اگر خودش در موقعیت شخصیت داستان قرار داشت، چه واکنشی نشان می‌داد و چگونه رفتار می‌کرد.
از تجربه همکاری با فریدون نجفی تا علاقه به کریستوفر نولان
این بازیگر در ادامه، از فریدون نجفی به‌عنوان کارگردان مورد علاقه خود در سینمای ایران نام برد و با اشاره به تجربه همکاری با او، سبک کاری این کارگردان را برای خود ارزشمند دانست.
جعفری همچنین با اشاره به تجربه همکاری با آقای نجفی گفت که شیوه کار او را از نظر رویکرد به کارگردانی با کریستوفر نولان مقایسه می‌کند؛ کارگردانی که از علاقه‌مندان به آثار اوست.
او در بخش دیگری از صحبت‌هایش، جواد عزتی را به‌عنوان بازیگر مورد علاقه خود در ایران معرفی کرد و از محمدحسین لطیفی نیز به‌عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در مسیر حرفه‌ای خود یاد کرد.
«به دست آوردن موفقیت آسان‌تر از حفظ آن است»
جعفری با اشاره به گفت‌وگوی خود با محمدحسین لطیفی پس از دریافت جایزه، از توصیه‌ای یاد کرد که به گفته او تأثیر عمیقی بر نگاهش به موفقیت گذاشته است.
او گفت لطیفی به او یادآوری کرده است که به دست آوردن موفقیت، در مقایسه با حفظ آن، آسان‌تر است و فرد پس از رسیدن به موفقیت باید بیش از گذشته به فروتنی، تواضع و نحوه برخورد خود با دیگران توجه داشته باشد.
جعفری در این‌باره اظهار کرد که این توصیه همواره در ذهنش باقی مانده و تلاش می‌کند در فعالیت‌های آینده خود، ضمن حفظ کیفیت کارهایش، از مسیر رشد و پیشرفت فاصله نگیرد.
وی تأکید کرد که موفقیت‌های حرفه‌ای نباید موجب غفلت از رفتار فردی و ارتباط با دیگران شود و هر بازیگری باید برای حفظ کیفیت آثار خود و تداوم مسیر هنری‌اش تلاش کند.
حمایت خانواده؛ پشتوانه اصلی ورود به عرصه هنر
این بازیگر در پایان گفت‌وگو، خانواده خود را مهم‌ترین عامل موفقیتش در مسیر بازیگری دانست و از والدین خواست تا در حد توان، از علایق و استعدادهای فرزندانشان حمایت کنند.
جعفری با اشاره به اینکه برخی خانواده‌ها ممکن است درباره ورود فرزندانشان به محیط سینما نگرانی‌هایی داشته باشند، تأکید کرد که بهتر است والدین پیش از تصمیم‌گیری، درباره رشته و حوزه مورد علاقه فرزندشان تحقیق کنند و با شناخت و آگاهی بیشتری برای حمایت از او قدم بردارند.
او با بیان اینکه استعداد و علاقه فرزندان می‌تواند در حوزه‌های گوناگونی از جمله نقاشی، موسیقی، طراحی لباس، خیاطی، نویسندگی و سینما بروز پیدا کند، افزود که حمایت خانواده نباید صرفاً به یک حرفه خاص محدود شود.
جعفری در پایان خاطرنشان کرد که تجربه شخصی او نشان می‌دهد حمایت آگاهانه خانواده می‌تواند نقش مهمی در شناسایی استعدادها، شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای و دستیابی فرزندان به اهدافشان داشته باشد.
پایان//
